¿ Por qué te veneramos tanto Amor?,
¿
Por
qué
te idolatramos
o te
exaltamos
como
si fueras
un dios?,
Acaso
nos
llenas
de vida,
y
eso
nos
hace
sentirnos
mejor,
acaso
cuando
sentimos
un poco
de tu
fuerza,
nos
creemos
invencibles,
inigualables,
acaso
creemos
que
escribiéndote,
podemos
comprenderte,
acaso
podemos
contenerte,
encerrándote
en frases
célebres.
¿
Y eso
no nos
alejará
más
de ti?,
acaso
no te
deformamos
intentando
magnificarte,
intentando
darte
una
forma
elegante.
En
este
intento
de comprensión,
¿
no estaremos
olvidando
lo que
es el
verdadero
amor?,
Porque...
de que
sirve
acorralarte,
de
qué
sirve
encerrarnos
en nosotros
mismos
para
encontrarte,
si
luego
tenemos
miedo
a mostrarte,
a
guiar
nuestras
vidas
contigo
por
delante.
No
nos
damos
cuenta
de que
en el
fondo,
aunque
te estemos
buscando
eternamente,
sólo
aparecerás
en nosotros,
cuando
nuestro
corazón
te llame,
no
cuando
te deseemos
o te
echemos
de menos.
¿
Ya sabrá
la gente
lo que
eres?.
¿
Ya sabrán
que
eres
libertad
y no
prisión?.
¿
Ya sabrán
que
eres
respeto
y no
incomprensión?.
¿
Ya sabrán
que
te tenemos
para
darte,
y
no para
robarte
de otro
corazón?.
¿
Ya sabrán
que
sentirte,
es ponerse
en lugar
del
otro?.
Que
este
mundo
iría
mejor,
si
de verdad
te comprendiéramos
tal
y como
eres.
Que
aunque
suframos
contigo,
es
por
ti por
lo que
nos
sentimos
vivos.
Alfredo
Cuervo
Barrero